Brief I

Geplaatst op

Gratis zwemles

Toen ik op 19 oktober 2016 naar de Siepse Poort liep, hoorde ik galmend “Wim” roepen. Het deed me denken aan de galmende stemmen in zwembaden. Kort na de Tweede Wereldoorlog mocht ik gratis leren zwemmen. Dit was natuurlijk een prima idee van het stadbestuur, maar het werd door degenen die het moesten uitvoeren verpest, want die richtten een waar schrikbewind aan. Overdag gaven deze badmeesters zwemles aan kinderen van betalende ouders en dan waren het vriendelijke mannen, maar het besef dat er ’s avond kinderen van armoedzaaiers kwamen, deed hen veranderen in monsters. Ik begrijp het nog steeds niet, want ze werden door de gemeente betaald! Ik gaf over van angst wanneer ik er naar toe moest. Vóór de zwemles werden we gedwongen ons te wassen en gecontroleerd op hoofdluis, waarbij we er voortdurend aan herinnerd werden dat we gratis mochten leren zwemmen. In het zwembad stond je te wachten tot je aan de beurt was. Je moest dan hangend in een ijzeren ring waaraan een stok bevestigd was de zwembewegingen maken. “Naar voren, spreiden, sluit”, galmde het en wanneer je een foute slag maakte duwde de badmeester je kopje onder. Veel kinderen huilden en schreeuwden. Ik kwam met blauwe plekken op mijn lijf thuis, maar mijn ouders zeiden: “Je leert toch maar voor niks zwemmen en daar heb je je leven lang plezier van”. Mijn zwemdiploma’s haalde ik in 1947 en daarmee kwam een eind aan de marteling. In die tijd vergeleek ik het gratis zwemmen met een strip van Sjors van de Rebellenclub. Sjors wil met een paar vriendjes een scheersalon beginnen. Hij bedenkt een reclamestunt: iedereen kan zich de eerste dag gratis laten scheren. Het loopt storm maar onderaan de bladzijde zie je een dokterswachtkamer vol mannen met bebloede koppen. “Wat is er met jullie gebeurd”, roept de huisarts geschokt, waarop de mannen eenstemmig antwoorden: “We hebben ons gratis laten scheren!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *